Iranian Plant Pathology Society بیماریهای گیاهی 0006-2774 52 4 2017 02 19 Inhibitory effects of Prangos ferulacea and Satureja hortensis on root-knot nematode, Meloidogyne javanica* اثر بازدارندگی عصاره جاشیر (Prangos ferulacea) و مرزه (Satureja hortensis) بر نماتود ریشه‌گرهی (Meloidogyne javanica) 445 464 24849 FA شریفه مظفریان نویسنده محمد عبداللهی مسئول مکاتبه حبیب‌اله چاره‌گانی نویسنده Journal Article 2015 02 16 Root-knot nematodes (Meloidogyne spp.) are the most important plant pathogenic nematodes that reduce yield of economic plants worldwide. Infection by the root-knot nematodes cause gall formation on roots, prevent the normal growth and finally severe reduction in tomato production. In this experiment, effect of two plant species including Prangos ferulacea and Satureja hortensis against M. javanica, were investigated under greenhouse and laboratory conditions. The experiment was laid out in a randomized complete design with four replicates. Under laboratory conditions, combination treatment were used with 1: leaves of Prangos ferulacea and Satureja hortensis and 2: seven concentrations of leaves extract including 0.5, 1, 2, 3, 5, 7 and 9% w/v. Results showed that at 9% w/v, the highest percentage of mortality of second stage larvae (100%) was caused by both extract under. Under greenhouse conditions, five doses of leaf powder including 0.1%, 0.15%, 0.25%, 0.35% and 0.45% were applied. In greenhouse experiment, 0.45% of leaves powder of both plants showed more efficiency than the other doses. نماتودهای ریشه‏گرهی Meloidogyne spp. از جمله مهم‌ترین نماتود‌های انگل گیاهی بوده که باعث کاهش عملکرد محصولات کشاورزی می‏گردند. آلودگی گیاه به این نماتود موجب ایجاد گال در ریشه و کاهش رشد و در نتیجه کم شدن عملکرد می‌شود. در تحقیق حاضر، تاثیر دو گونه گیاهی شامل گیاه جاشیر Prangos ferulacea و گیاه مرزه Satureja hortensis علیه نماتود ریشه‌گرهی M. javanica در شرایط آزمایشگاهی و گلخانه‌ای مورد بررسی قرار گرفتند. برای شرایط آزمایشگاهی، مطالعه به صورت ترکیب تیماری با دو جزء، 1- برگ گیاهان جاشیر و مرزه 2- هفت غلظت عصاره آبی شامل: 5/0، 1، 2، 3، 5، 7 و 9 درصد (وزن به حجم) انجام گرفت که هر دو گیاه مورد بررسی در غلظت 1% موجب مرگ و میر 50 درصدی و در غلظت 9% موجب مرگ و میر 100 درصدی لارو سن دوم نماتود شدند. در بررسی‌های گلخانه‌ای، پنج اختلاط پودر برگ در خاک گلدان شامل: 1/0%، 15/0%، 25/0%، 35/0% و 45/0% وزنی، در قالب طرح کاملاً تصادفی و در چهار تکرار به کار رفت که شاخص‌های رشدی گوجه‌فرنگی در تیمارهای بیش از 15/0% پودر برگ نسبت به تیمارهای شاهد افزایش معنی‌دار آماری داشتند. شاخص‌های نماتودی در تیمارهای بیش از 1/0% پودر برگ به طور معنی‌داری نسبت به شاهد کاهش یافت که در تیمارهای مایه‌زنی شده با 45/0% پودر برگ بیشترین میزان کاهش مشاهده گردید.

https://ijpp.areeo.ac.ir/article_24849_55de07631695108376e34e39919623c4.pdf

Iranian Plant Pathology Society بیماریهای گیاهی 0006-2774 52 4 2017 02 19 Survey on the life cycle of Heterodera avenae type B on spring wheat under field conditions in Khuzestan Province بررسی چرخه زندگی نماتود سیستی غلات (Heterodera avenae Type B) بر روی گندم بهاره در شرایط مزرعه در استان خوزستان 465 475 24850 FA علیرضا احمدی مسئول مکاتبه زهرا تنهامعافی نویسنده Journal Article 2016 02 02 The life cycle of Heterodera avenae type B on the spring wheat cv. Chamran was studied in an infested field in Behbahan District, Khuzestan Province, during 2009-2010. Soil and plant samples were taken from planting to harvest. The results showed that, the penetration of the second stage juveniles happened at temperatures of 15°C and 12°C for 17 and 15 days after the wheat sowing in early December and mid-January during 2009 and 2010, respectively. White females were observed on the roots in the late January and February in first and second year, with soil temperature 12°C to 18°C for 88-90 days after planting respectively. The male were observed in the soil, in early and late of March of the first and second year, with soil temperature ranges 16°C to 17°C, 100-118 days after planting respectively. Changing of white females to brown cysts containing eggs happened in mid-March and early April in the first and second years, at soil temperatures of 20°C to 21°C, 114-126 days after planting respectively. H. avenae type B developed only one generation per growing season and completed its life-cycle within 81-120 in Behbahan District. Total effective degree-days for completing the generation were measured 557 and 446 day degrees in 2009 and 2010 years, respectively چرخه زندگی نماتود سیستی غلات،Type B Heterodera avenae بر روی گندم بهاره رقم چمران، طی سال‏های ‏1389 و 1390 در یک مزرعه آلوده در ایستگاه بهبهان استان خوزستان بررسی گردید. نمونه‏برداری از بوته‏های گندم و خاک اطراف ریشه آن از زمان کاشت تا برداشت صورت گرفت. نتایج نشان داد نفوذ لارو سن دوم نماتود به ریشه گندم در اوایل آذرماه سال 1389 و اواسط دی ماه سال‏ 1390، به ترتیب در درجه حرارت‏های 15 و 12 درجه سانتیگراد و در زمان‏های 15-17 روز پس از کاشت گندم صورت گرفت. ماده سفیدرنگ در اواخر دی ماه و بهمن ماه سال‏های ‏اول و دوم به ترتیب در درجه حرارت‏های 12 و 18 درجه سانتیگراد، 88-90 روز پس از کاشت گندم بر روی ریشه‏ها ظاهر شد. نماتود نر در اوایل و اواخر اسفند ماه سال‏های ‏اول و دوم به ترتیب در درجه حرارت‏های 16 و 17 درجه سانتیگراد، 100-118 روز پس از کاشت گندم از خاک استخراج گردید. تغییر ماده‏ها به سیست قهوه‏ای رنگ حاوی تخم در اواسط اسفندماه و اوایل فروردین سال‏های ‏اول و دوم به ترتیب در درجه حرارت‏های 20 و 21 درجه سانتیگراد، 114-126 روز پس از کاشت گندم روی ریشه‏ها رویت گردید. گونه H. avenae Type B در شرایط آب و هوایی بهبهان دارای یک نسل در سال و طول هر نسل 81-120 روز است. مجموع دمای روز موثر برای تکمیل نسل به ترتیب 557 و 446 درجه-روز در سال‏های ‏اول و دوم محاسبه گردید.

https://ijpp.areeo.ac.ir/article_24850_807ba013606bd0e9339923df52f89e91.pdf

Iranian Plant Pathology Society بیماریهای گیاهی 0006-2774 52 4 2017 02 19 Reaction of muskmelon and cantaloupe landraces to root rot and vine decline disease caused by Monosporascus cannonballus واکنش توده‌های خربزه و طالبی به بیماری پوسیدگی ریشه و زوال بوته بر اثر 477 488 24851 FA ابوالفضل سرپله مسئول مکاتبه Journal Article 2016 05 21 Root rot and vine decline caused by Monosporascus cannonballus is the most destructive diseases of cucurbitaceous plants in arid and semi-arid regions across the world. Control strategies of this disease in Iran have remained elusive so far, despite its devastating importance. In this study, pathogenicity potential of eight isolates of M. cannonballus was assessed on a susceptible landrace of melon, locally named Zard-e-Garmsar. The most virulent isolate was then used to inoculate 31 landraces and cultivars of cantaloupe and muskmelon in two independent experiments. The reaction of the landraces was assessed through measuring disease incidence, disease severity and the weight of root and shoot. The minimum disease incidence was observed as 62.5, 66.67, 70.84, 79.17 and 79.17 in landraces Ghasri Mashhadi, Biarjmand, Minoo095, Shah Abadi and Zeydary respectively. The minimum disease severity was measured as 27.5%, 29.5%, 31.5%, 32% and 27% in these landraces accordingly. The maximum weight of roots and shoots were measured for these landraces. This study showed that disease incidence and disease severity was occurred in lower amounts in landraces of Ghasri Mashhadi, Zeydary, Biarjmand, Minoo 095 and Shah Abadi in which produced higher amounts of root and shoot tissues among landraces tested. These landraces therefore, can be recommended for field trials. پوسیدگی ریشه و زوال بوته‌های خربزه و طالبی بر اثر Monosporascus cannonballus، از بیماری‌های مهم این گیاهان در مناطق گرم و خشک دنیا می‌باشد. علیرغم خسارت قابل توجه، در حال حاضر اطلاع چندانی در خصوص نحوه کنترل این بیماری در ایران در دست نیست. در این بررسی، ابتدا توان بیماری زایی چند جدایه ی M. cannonballus روی توده خربزه با نام محلی زرد گرمسار انجام شد. پر آزار‌ترین جدایه جهت مایه‌زنی 31 توده‌های محلی و ارقام طالبی و خربزه در دو سری آزمایش مستقل مورد استفاده قرار گرفت. واکنش توده‌ها درتقابل با بیمارگر از طریق تعیین درصد وقوع بیماری، درصد شدت بیماری و وزن ریشه و اندامهای هوایی تعیین گردید. کمترین میزان وقوع بیماری در توده‌های قصری مشهدی، بیارجمند، مینو 095 و شاه آبادی و زیدری به ترتیب با میزان 50/62، 67/66، 84/70، 17/79 و 17/79 درصد مشاهده گردید. کمترین میزان درصد شدت بیماری توده‌های مذکور به ترتیب 5/27، 5/29، 5/31 و 32 و 27درصد محاسبه گردید. بیشترین مقدار وزن ریشه و اندامهای هوایی نیز در در توده‌های مذکور حاصل گردید. این بررسی نشان داد که وقوع و شدت بیماری در توده‌های قصری مشهدی، زیدری، بیارجمند، مینو 095 و شاه آبادی، نسبت به سایر توده‌ها کمتر و شاخصه‌های رشدی در این توده‌ها به طور معنی داری نسبت به سایر توده‌های مورد بررسی بیشتر بوده و این توده‌ها می‌توانند درکنترل بیماری پوسیدگی ریشه و زوال بوته خربزه و طالبی در شرایط مزرعه مورد آزمایش قرار گیرند.

https://ijpp.areeo.ac.ir/article_24851_1c067da160619fbadbddc3f6a194319e.pdf

Iranian Plant Pathology Society بیماریهای گیاهی 0006-2774 52 4 2017 02 19 Identification and characterization of collapse on tomato and cucumber caused by Plectosphaerella cucumerina in Iran تعیین و تشخیص بیماری زوال گوجه‌فرنگی و خیار ناشی از Plectosphaerella cucumerina در ایران 489 502 24852 FA مریم میرطالبی مسئول مکاتبه ضیاء‌الدین بنی‌هاشمی نویسنده Journal Article 2016 06 13 In summer 2015, cucumber and tomato plants with collaps and decline symptoms were collected from fields in Bajgah and Kaftarak regions in Fars province and transported to the laboratory. After isolation of the causal agent, single spore colonies were derived prior to morphological identification. Colonies on PDA plates were buff or salmon pink; the mycelium was slimy with sparse or absent aerial hyphae. Conidiophores were solitary, unbranched or rarely irregularly branched and the conidiogenous cells could be described as phialidic, hyaline and smooth. Occasionally the conidiogenous cells showed one septa near the base. Conidia were aggregated in slimy heads, hyaline, ellipsoidal, tapering gradually to rounded apex and base, septate or aseptate. These characteristics are typical of Plectosphaerella cucumerina (Lindf.) W. Gams. (anamorph: Plectsporium tabacinum). The internal transcribed spacer (ITS) region of the isolates was amplified using primers ITS1 and ITS4 and sequenced. Blast analysis of the sequences showed identity of the isolates to P. cucumerina. Based on sequence analysis of ITS region, the fungal isolates showed nucleotide variation. Bajgah and Kaftarak isolates were identified as two molecular subgroups. Pathogenicity tests were also conducted on tomato, cucumber, pepper, watermelon and melon plants. 3-4 weeks after inoculation, 70% inoculated plants showed symptoms including wilting, root and collar rot, dwarfing of stem and root and death of seedling. This is the first report of P. cucumerina causing tomato and cucumber collapse in Iran with characterization of the fungus based on morphological, pathogenicity and molecular data. در تابستان 1394، از مزارع گوجه‌فرنگی و خیار کفترک و باجگاه از استان فارس نمونه‌برداری انجام شد و گیاهانی با علائم زوال و مرگ به آزمایشگاه منتقل شدند. پس از جداسازی عامل بیماری، جدایه‌های به‌دست آمده به روش تک‌اسپور جهت مطالعات ریخت‌شناختی خالص شدند. پرگنه‌های قارچ روی محیط کشت PDA تخت، لزج، نارنجی یا صورتی، میسیلیوم‌ها رویشی به هم فشرده و میسیلیوم‌های هوایی اغلب غایب و یا پراکنده بودند و کنیدیوفورها روشن، منفرد، دارای دیواره نازک بدون انشعاب یا به ندرت دارای انشعابات نامنظم: سلول کنیدیوم‌زا فیالیدیک، منفرد و صاف، فیالیدها بدون دیواره عرضی، به ندرت دارای یک دیواره نزدیک پایه و گاهی در انتها منشعب. کنیدیوم‌ها در سرهای لزج به صورت مجتمع تشکیل می‌شدند شفاف، بیضوی شکل و بتدریج در دو انتها باریک‌تر می‌شوند و فاقد دیواره و یا دیواره‌دار بودند. براساس خصوصیات ریخت‌شناسی و مولکولی بر پایه‌ی توالی‌سنجی ناحیه‌ی فاصله‌ی ترانویسی شده‌ی داخلی (ای‌تی‌اِس) جدایه‌های بدست آمده Plectosphaerella cucumerina (Lindf.) W. Gams تشخیص داده شد. بر پایه‌ی واکاوی ناحیه‌ی ای‌تی‌اس جدایه‌ها دارای تنوع نوکلئوتیدی بودند به گونه‌ای که در جدایه‌های به‌دست آمده از نواحی باجگاه و کفترک دو زیرگروه مولکولی تعیین شد. آزمون بیماریزایی با استفاده از گیاهان گوجه‌فرنگی، فلفل، هندوانه و طالبی انجام شد. سه تا چهار هفته پس از مایه‌زنی گیاهان مایه‌زنی شده علائمی مانند پژمردگی ، پوسیدگی ریشه و طوقه، کوتاه شدن طول ساقه و ریشه از خود نشان دادند. این اولین گزارش از زوال خیار و گوجه‌فرنگی ناشی از P. cucumerina از ایران همراه با بررسی خصوصیات ریخت‌شناختی، بیماریزایی و مولکولی این قارچ است.

https://ijpp.areeo.ac.ir/article_24852_6e85d9c86ed17c5168eab29fddaf0551.pdf

Iranian Plant Pathology Society بیماریهای گیاهی 0006-2774 52 4 2017 02 19 Identification and molecular characterization of Faba bean necrotic stunt virus, a new nanovirus in legume fields in Iran* شناسایی و تعیین ویژگی‌های مولکولی ویروس کوتولگی بافت مرده‌ی باقلا، یک نانوویروس جدید در مزارع حبوبات ایران 503 517 24853 FA مائده لطفی‌پور نویسنده کرامت‌اله ایزدپناه نویسنده سیدعلی‌اکبر بهجت‌نیا مسئول مکاتبه Journal Article 2016 07 02 Viruses inducing yellowing and stunting syndrome in legumes including nanoviruses cause losses in several species particularly broad bean in Iran. One of the most damaging nanoviruses in legumes is Faba bean necrotic yellows virus (FBNYV). To detect nanoviruses in infected fields, symptomatic plants including broad bean and common bean were collected from Fars and Khuzestan provinces, respectively, in 2014-2015. DNA was extracted and subjected to PCR, cloning and sequencing using specific nanovirus primers. Four fragments of a nanovirus genome including DNA-R, DNA-M, DNA-U1 and DNA-U2 were amplified and sequenced. The results of sequencing showed that these fragments belong to Faba bean necrotic stunt virus (FBNSV). This is the first report of this virus in Iran. Sequence comparison of aforementioned genomic fragments with corresponding DNA fragments of FBNSV isolates and other nanoviruses for which nucleotide sequence information was available in GenBank indicated that both Iranian isolates of FBNSV are most similar to Azerbaijani isolates of this virus. Phylogenetic analysis showed that FBNSV is closer to FBNYV and Milk vetch dwarf virus (MDV) than to subterranean clover stunt virus. Dendrograms obtained by phylogenetic analyses of DNA-R and DNA-U2 sequences indicated that FBNSV was closest to FBNYV while in those obtained for DNA-M and DNA-U1, FBNSV was closer to MDV and Faba bean yellow leaf virus than to other nanoviruses. For all DNAs characterized in this study, FBNSV isolates from Azerbaijan, Ethiopia, Morocco and Iran formed a separate group distinct from FBNYV isolates. It seems that FBNSV and FBNYV are distinct nanovirus species. ویروس‌های عامل زردی و کوتولگی حبوبات از جمله نانوویروس‌ها هر ساله سبب کاهش محصول در انواع حبوبات بخصوص باقلا می‌شوند. مهمترین ویروس خسارت‌زای این گروه، ویروس زردی بافت مرده‌ی باقلا (FBNYV) است. بمنظور ردیابی مولکولی نانوویروس‌ها در ایران، از مزارع باقلا و لوبیا بترتیب در استان‌های فارس و خوزستان در سال‌های 1394-1393 نمونه برداری شد. در مورد نمونه‌های انتخابی استخراج دی‌ان‌ا، تکثیر ژنوم با آغازگرهای نانوویروس‌ها، همسانه‌سازی و تعیین ترادف انجام شد. چهار قطعه‌ی ژنوم شامل DNA-R، DNA-M، DNA-U1 و DNA-U2 تکثیر و تعیین ترادف شدند. نتایج تعیین ترادف نشان داد که این قطعات مربوط به ویروس کوتولگی بافت مرده‌ی باقلا (Faba bean necrotic stunt virus, FBNSV) می‌باشند. این اولین گزارش از وقوع این ویروس در ایران است. مقایسه ترادف ژنوم قطعات فوق‌الذکر با قطعات مشابه جدایه‎های FBNSV و نانوویروس‌های موجود در بانک ژن نشان داد که جدایه‌های باقلا و لوبیای FBNSV در ایران بیشترین شباهت را با جدایه‌های این ویروس از کشور آذربایجان دارند. مطالعات تبارزایی نشان داد که FBNSV به FBNYV وMilk vetch dwarf virus (MDV) در مقایسه با Subterranean clover stunt virus نزدیک‌تر می‌باشد. در دندروگرام‎های رسم شده برای قطعات DNA-R و DNA-U2، FBNSV بیشترین نزدیکی را با FBNYV نشان داد، در حالیکه در دندروگرام‌های قطعات DNA-M و DNA-U1، FBNSV به ترتیب به MDV و ویروس برگ زرد باقلا (FBYLV) نزدیک‌تر بود. در تمام موارد جدایه‌های FBNSV از کشورهای آذربایجان، اتیوپی، مراکش و ایران یک گروه مجزا از FBNYV را تشکیل دادند. بنظر می‌رسد FBNSV و FBNYV دو گونه مجزا از نانوویروس‌ها باشند.

https://ijpp.areeo.ac.ir/article_24853_929f4e803718a94033369d87f6fe06df.pdf

Iranian Plant Pathology Society بیماریهای گیاهی 0006-2774 52 4 2017 02 19 Genetic diversity of Fusarium species, causal agents of wheat root and crown rots using molecular markers and pathogenicity tests بررسی تنوع ژنتیکی در میان جدایه‌های مختلف گونه‌های فوزاریوم، عوامل بیماری پوسیدگی طوقه و ریشه گندم با استفاده از روشهای مولکولی و آزمونهای بیماریزایی 519 534 24854 FA محمد رضوی مسئول مکاتبه احسان ساری نویسنده رسول زارع نویسنده Journal Article 2016 07 19 During 2009-10, wheat fields in eight provinces of Iran including Tehran, Esfahan, Ardabil, Golestan, Mazandaran, Markazi, Qazvin and Zanjan were surveyed and samples were collected from plants showing crown rot disease symptoms. Fusarium species were identified based on morphological features and molecular markers (SCAR). Twelve Fusarium species including F. culmorum, F. pseudograminearum, F. equiseti, F. nygamai, F. proliferatum, F. oxysporum, F. solani, F. pseudonygamai, F. sambucinum, F. acuminatum, F. lateritium and F. verticillioides were identified. F. culmorum was the dominant species and had the highest (32%) frequency, followed by F. pseudograminearum (18%). Genetic diversity of 64 representative isolates of F. culmorum was studied using eight Simple Sequence Repeat (SSR) markers. There was a high level (0.81) of genetic diversity within the total population, where 89% of the variability was distributed within populations and 11% among populations. Number of alleles was between 7 to 22. In addition, there was significant difference among isolates in their aggressiveness. Isolates with a high level of aggressiveness from different geographical areas can be used for screening resistance to F. culmorum. طی سال‌های 89-1388 از مزارع گندم 8 استان کشور شامل تهران، اصفهان، اردبیل، گلستان، مازندران، مرکزی، قزوین و زنجان در مرحله پر شدن دانه بازدید و از بوته‌های آلوده به پوسیدگی طوقه و ریشه نمونه برداری شد. شناسایی گونه‌های فوزاریوم با بهره‌گیری از هر دو روش مورفولوژیکی و مولکولی با استفاده از نشانگر اختصاصی (SCAR) گونه‌ها صورت گرفت و مجموعا 12 گونه فوزاریوم شناسایی گردیدکه عبارت بودند از:F. culmorum، F. pseudograminearum، F. proliferatum،F. equiseti ، F. nygamai،F. solani، F. pseudonygamai، F. sambucinum، F. acuminatum، F. lateritium،F. oxysporumوF. verticillioides. گونه F. culmorum با بیش از 80 جدایه (با 32% فراوانی) به عنوان گونه غالب شناسایی شد و گونه F. pseudograminearum دومین میزان فراوانی (18%) را به خود اختصاص داد. بررسی تنوع ژنتیکی تعداد 64 جدایه گونه غالب (F. culmorum) با استفاده از 8 جفت مارکرهای ریزماهواره (SSR Simple Sequence Repeat=) نشان داد که تنوع ژنتیکی زیادی (81/0) در کل جمعیت جدایه‌ها وجود داشت که 11% آن بین جمعیتهای مختلف و 89% در داخل جمعیتها توزیع شده بود. تعداد آلل در مکانهای مختلف ریزماهواره بین 7 تا 22 بود. همچنین تفاوت معنی داری بین جدایه‌ها از نظر قدرت تهاجمی وجود داشت. جدایه‌هایی که بیشترین قدرت تهاجمی را داشته و از مناطق جغرافیایی مختلف بودند را می‌توان در شناسایی منابع مقاومت گندم به پوسیدگی طوقه و ریشه با عامل F. culmorum استفاده نمود.

https://ijpp.areeo.ac.ir/article_24854_9e3e4737f696dd9f4032f8605886abff.pdf

Iranian Plant Pathology Society بیماریهای گیاهی 0006-2774 52 4 2017 02 19 Relationship between dieback of Persian oak (Quercus brantii) and apparent and latent infection of Biscogniauxia mediterranea in Zagros forests* ارتباط سرخشکیدگی بلوط ایرانی(Quercus brantii) با آلودگی آشکار و پنهان به Biscogniauxia mediterranea در جنگل‌های زاگرس 535 549 24856 FA داریوش صفائی مسئول مکاتبه سیداکبر خداپرست منصوره میرابوالفتحی نویسنده صدیقه موسی‌نژاد نویسنده Journal Article 2016 07 31 In field surveys of charcoal disease of Persian oak (CDO) trees caused by Biscogniauxia mediterranea in Iran, the fungal stroma-bearing (apparent infected) oaks have been regarded as infected trees. However, this disease has a latent phase that its ignoring leads to wrong estimations. Therefore, this research was performed to estimate percentage of latently infected oak trees and dieback related to the disease. Oak trees were sampled randomly to isolate fungi from inner bark in two regions of Zagros forests. Also altitude, diameter at breast height (DBH), crown diameter, CDO sign (fungal stroma), dieback severity (DS), severity of leaf loss by insects (SLLI), fire damage (FD), sign of damage by bark beetles (BB) and wood-boring insects (WBI) were recorded during sampling. The isolates of B. mediterranea were identified by characteristics of anamorph and teleomorph states and species specific primers (MED1-MED2). The results reveal that all oak trees have more or less dieback symptoms. Latent infection of causal agent of CDO occures in 12% of sign free oaks equivalent to 10% of all examined oak trees. Approximately, 16.7% of evaluated oaks tress has sign of CDO. On the whole, 26.7% of oaks have latent or apparent infection of B. mediterranea. CDO correlates positively with DS, FD, DBH, SLLI, BB and WBI, and negatively with altitude and crown diameter. The dieback severity of infected oaks with B. mediterranea is more than that of non-infected ones. Moreover, dieback severity of oak trees having apparent infection is more than that with latent infection. در بررسی های میدانی بیماری زغالی بلوط با عامل Biscogniauxia mediterranea در ایران، فقط درختان دارای علامت بیماری به عنوان بیمار لحاظ شده‌اند در حالی که این بیماری آلودگی پنهان نیز دارد که نادیده گرفتن آن موجب خطای آماربرداری می‌شود. لذا، این پژوهش برای برآورد آلودگی پنهان و تخمین سرخشکیدگی همراه با بیماری زغالی انجام گرفت. بدین منظور در دو منطقه از جنگل‌های زاگرس از درختان بلوط به طور تصادفی نمونه برداری شد. ارتفاع محل، قطر در ارتفاع برابر با سینه، قطر تاج، وجود استرومای عامل بیماری زغالی، شدت سرخشکیدگی شاخه‌ها، شدت خسارت حشرات روی برگ، وجود خسارت حشرات پوست خوار و چوبخوار و صدمه آتش سوزی برای هر درخت یادداشت شد. جدایه‌های B. mediterranea با بررسی مورفولوژی تلئومورف و آنامورف و نیز توسط آغازگرهای اختصاصی(MED1-MED2) شناسایی شدند. نتایج نشان می‌دهند که 12٪ از درختان فاقد علامت (10% از کل درختان بررسی شده)، به طور پنهان مبتلا به بیماری زغالی هستند. از کل درختان بلوط ارزیابی شده، 7/16٪ دارای علامت بیماری و در مجموع 7/26٪ از آنها آلودگی آشکار و پنهان به بیماری زغالی دارند. بین وجود بیماری زغالی با شدت سرخشکیدگی، صدمه آتش سوزی، قطر در ارتفاع برابر با سینه، خسارت آفات برگخوار، وجود خسارت سوسک‌های پوستخوار و چوبخوار همبستگی مثبت و بین آن با ارتفاع محل و قطر تاج همبستگی منفی وجود دارد. شدت سرخشکیدگی در درختان آلوده به بیماری زغالی بیشتر از درختان غیر آلوده به این بیماری است و شدت آن در درختان دارای آلودگی آشکار، بیشتر از شدت آن در درختان دارای آلودگی پنهان می‌باشد.

https://ijpp.areeo.ac.ir/article_24856_6ca9c0d81c495a56864f068d7b5e1579.pdf

Iranian Plant Pathology Society بیماریهای گیاهی 0006-2774 52 4 2017 02 19 First report of pathogenicity group 3 and 4 Leptosphaeria maculans, the causal agent of blackleg disease of oilseed rape in Northern Iran اولین گزارش از گروه بیماری‌زایی ۳ و۴ Leptosphaeria maculans عامل شانکر ساقه کلزا از شمال ایران 551 554 24859 FA زهرا وکیلی زارج نویسنده کامران رهنما مسئول مکاتبه سعید نصراله‌نژاد نویسنده احد یامچی نویسنده Journal Article 2016 09 27 The rapeseed (Brassica napus) is an important oilseed crop throughout the world for oil production. Blackleg disease which caused by Leptosphaeriamaculans is one of the most important disease of rapeseed in Iran. Among pathogenicity groups PG-1 (Leptosphaeria biglobosa) and PG-2, PGT (L. maculans) has been reported on rapeseed from Mazandaran and Golestan provinces of northern Iran (Fernando et al. 2007, Mirabadi et al. 2010). The samples (leaves, stem, flowers and seed) with symptoms of diseases such as discoloration, deformation, wrinkled and presence of pycnidia were collected during 2013-2016 from canola crops in North Iran. In addition, some of the stem debris with stem canker symptoms was examined for the presence and absence of pathogen sexual (perfect) state. Diseased tissues (leaves, stems, flowers and seed) were surface sterilized to obtain pathogen isolates following the procedure described by West et al. (2002) and Chen et al. (2010). Single ascosporic cultures of the fungus were isolated from psedothecia using the method developed by Li et al. (2004). In all 102 isolates when the causal pathogen was isolated from infected tissues, it was identified as L. maculans, by colony morphology/ pigment production on potato dextrose agar (PDA) and potato dextrose broth (PDB) respectively (Boerema et al. 2004), and species specific polymerase chain reaction (PCR) (Liu et al. 2006). The pycnidia of the fungus were black, globose to subglobose in shape, parts of pycnidia have pale pink droplet overflowed from the ostiole and Asci are clavate to cylindrical, bitunicate and 8 spores. Moreover, all isolates were classified as highly virulent using PCR with virulence type specific primers (Kuusk et al. 2002). Thirty-two isolates of L. maculans were used for determining the pathogenicity test using a cotyledon inoculation method. Pathogenicity of the isolates was confirmed by spraying a conidial suspension of the fungus (2×107 conidia mL-1) on cotyledons of Westar, Quinta and Glacier cultivars. All plants were maintained in a growth chamber at 22°C with 16 h light period and relative humidity of 80%. The first review of the plants was performed after 5 days and changes during experimenting plants have been observed after 12 days using the scale of 0–9 developed by Chen & Fernando (2006) which 0 to 3 reaction was considered as resistant (R), 4 to 6 as intermediate (I) and 7 to 9 as susceptible (S) (Fig. 1). Sixteen of isolates were classified as belonging to pathogenicity group PG-4. They were characterized by their ability to sporulate on the three differential hosts (S=7-9). Three isolates were PG-3, they sporulated on Westar and Glacier, and caused brown, non sporulating lesion on Quinta (I=4-6). The remaining isolates belonged to PG-2 and PGT. Moreover, our findings provided evidence that L. maculans (PG-4) is present on oilseed rape seeds in the North Iran. Our results showed that an understanding of possible shift in fungus populations will be of value in developing strategies for successful management of blackleg disease such as longer rotation between canola crops, new resistant cultivars against all PG isolates and strict regulations concerning crop seed trade. In addition, the current study is the first report on the identification of L. maculans (PG-3, PG-4) from oilseed in Northern Iran. کلزا به عنوان یکی از مهمترین محصولات تولید روغن در سراسر دنیا بوده است و بیماری ساق سیاه با عامل بیمارگر Leptosphaeria maculans ازبیماری‌های مهم آن در ایران است. از بین گروه‌های بیماری‌زایی، گروه بیماری‌زایی1 PG- برای عامل بیمارگر L. biglobosa و PG-2و PG-T برای L. maculans از شمال ایران گزارش شده است (Fernando et al. 2007, Mirabadi et al. 2010). نمونه‌های آلوده کلزا از قسمت‌های گوناگون گیاه با علایم تغییر شکل، رنگ پریدگی و حضور پکنیدیوم در سال ۹۵-۱۳۹۲ از مزارع شمال ایران جمع‌آوری شدند. صد و دو جدایه بدست آمده از بافت‌های آلوده ابتدا بر اساس مورفولوژی جدایه‌هاو تشگیل رنگدانه (Boerema et al. 2004) و سپس بر اساس مولکولی با استفاده از واکنش زنجیره‌ایی پلیمراز با جفت آغازگراختصاصی به عنوانL. maculans شناسایی شدند (Liu et al. 2006 ). پیکنیدهای قارچ عامل بیماری سیاه رنگ، با سلول پایه متورم، قسمت هایی از پیکنیدیوم همراه با قطرات صورتی کم رنگ در انتهای منفذ برآمده دیده شدند. سلولهای آسک قلوه ای شکل و کشیده باریک دارای هشت اسپور بودند. علاوه بر آن همه جدایه‌ها در گروه عامل بیمارگر پر آزار با استفاده از جفت آغازگر اختصاصی تعیین بیماری‌زایی، شدند. بیماریزایی جدایه‌های قارچ عامل بیماری با تعیین غلظت سوسپانسیون سلولی کنیدی (2×107 )در هر میلی لیتر و سپس محلول پاشی اسپورها در مرحله برگچه های اولیه روی ارقام افتراقی وستار، کوینتا و گلاسیر انجام شد. همه گیاهان تلقیح شده در شرایط اتاقک رشد با دمای Cº22 و رطوبت نسبی 80% با فاصله زمانی 16 ساعت روشنایی و تاریکی نگهداری شدند. گروه بیماری‌زایی ۳۲ جدایه بر روی سه رقم افتراقی گلاسیر، کوینتا و وستار از نظر حضور لکه‌های نکروزه یا هاله کلروتیک و تشکیل پیکنید مطابق روش کن و فرناندو (Chen and Fernando 2006) مشخص شدند (شکل 1). شانزده جدایه در گروه بیماری‌زایی PG-4 قرارگرفتند و توسط توانایی آنها در تولید اسپور و واکنش حساسیت روی سه رقم افتراقی مشخص شدند. سه جدایه‌PG-3 روی ارقام وستار و گلاسیر اسپور می‌دهند و ایجاد زخم‌های قهوه‌ایی و بدون اسپور روی رقم کوینتا می‌کنند. نتایج نشان داده است، که از بررسی تغییرجمعیت قارچ بیمارگر در توسعه روش موفقیت آمیز در مدیریت بیماری می‌توان استفاده نمود

https://ijpp.areeo.ac.ir/article_24859_e9c5cf546d4dab7e9c313c042e366bc6.pdf